เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่ซินหลานเดินออกจากเรือนของนางจ้าว แล้วตามทิศทางของเสียงจนพบศาลาตรงมุมที่ลู่ซินหรานอยู่
เมื่อลู่ซินหรานเห็นนาง ก็รีบยกมือกวักเรียกให้นางเข้ามานั่ง
“พี่สาว พวกเราลืมเรื่องหนึ่งไปเมื่อวานนี้เจ้าค่ะ!”
ในงานเลี้ยงฉลองชัยเมื่อวานนี้ ฮองเฮาทูลขอรางวัลให้แก่รองแม่ทัพเหล่านั้น ทั้งยังทูลขอรางวัลให้แก่ตนเอง ทว่ากลับลืมลู่ซินหลานผู้สร้างคุณงามความดีใหญ่หลวงที่สุดไปเสียสนิท
ลู่ซินหลานนั่งลงข้างกายนางอย่างไม่ใส่ใจนัก “ไม่รีบร้อน ฮองเหนียงเหนียงไม่ลืมหรอก อีกทั้งต่อให้ไม่มีรางวัลก็มิเป็นไร”
ดูจากการแสดงออกสารพัดอย่างของฮ่องเต้เมื่อวานนี้ พระองค์ไม่มีอะไรกันกระจิตกระใจกับรางวัลอันใดนี้แล้ว
“เช่นนั้นจะใช้ได้อย่างไร นั่นมันวัตถุระเบิดเชียวนะ หากมิใช่เพราะพวกเราเกิดปฏิภาณไหวพริบคิดถึงอาวุธขึ้นมา ด่านเมืองหยกจะชิงกลับคืนมาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้หรือ”