ตอนที่ 244 ก็ไปถามเองสิ

สองปู่หลานกลับมานั่งลงอีกครั้ง เด็กรับใช้ชายนอกห้องที่ไม่รู้เรื่องราวเคาะประตูเปิดเข้ามาพร้อมยกสำรับอาหารเข้ามาข้างใน

ลู่ซินหรานมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เพื่อรอพบนางถึงกับยอมหิวอยู่นานเพียงนี้เชียวหรือ~

ลู่จิ้นชวนมีสีหน้าบึ้งตึงมองดูเด็กรับใช้ชายหยิบบะหมี่น้ำหนึ่งชามออกจากกล่องอาหารมาวางตรงหน้า ท้องของเขาร้องประท้วงระงม ยามนี้จึงคร้านจะมาวางท่าท่านปู่ผู้ทรงเกียรติอีก ยกตะเกียบขึ้นมาได้ก็สูดกินเสียงดังซวบ ๆ ทันที

เขากินของกิน ลู่ซินหรานเองก็มิได้ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า

สองปู่หลานมิได้ปะทะคารมกัน นางจึงมีเวลาดูเสียทีว่าลู่จิ้นชวนเรียกนางมาด้วยเหตุอะไรกัน

[ที่แท้ก็อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วซ่งจวินเยี่ยนมีใจคิดอ่านอะไรกัน]

[เขาอยากรู้แผนการของซ่งจวินเยี่ยนแล้วจะมาถามข้าอะไรกัน ตัวเขาเองตรงไปถามซ่งจวินเยี่ยนเลยก็สิ้นเรื่องแล้ว]