ตอนที่ 239 ฮ่องเต้ทรงอยากตีนางให้ตายเหลือเกิน

ซ่งจวินเยี่ยนฟังเสียงบ่นพึมพำไม่ขาดสายของนาง สีหน้ามิได้แปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

หากเป็นเมื่อก่อน เขาจะต้องดึงแขนเสื้อของนางเหมือนอย่างที่ลู่ซินหลานทำ เพื่อขัดจังหวะเสียงในใจของนางเป็นแน่

ทว่าเมื่อสภาวะจิตเปลี่ยนไป เขาก็หาได้มีความรอบคอบระแวดระวังเช่นนั้นอีกไม่

เขาอยากจะรู้นักว่าเสด็จพ่อผู้แสนดีของตนจะสามารถอดกลั้นได้ถึงเพียงไหนกันแน่

คนทั้งสองเดินตามหลังขันทีฝูเข้าไปในโถง ยามที่ลู่ซินหรานย่อกายทำความเคารพ นางกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าสายตาที่ทอดมองมายังร่างของตนนั้นคมกริบประดุจมีดดาบ ราวกับจะเฉือนเนื้อหนังของนางออกมาได้ก็มิปาน

ฮ่องเต้ทรงมีโทสะคุกรุ่นในพระทัย ทว่าคำถามที่ควรตรัสถามยังมิได้ถาม จึงได้แต่ปั้นหน้าขรึมให้พวกเขายืดตัวขึ้นตอบคำถาม

“การเดินทางของพวกเจ้าครานี้ราบรื่นดีหรือไม่”