ตอนที่ 237 ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า

ยามที่ลู่ซินหรานกลับไป ฮองเฮายังมิตื่นบรรทม

ลู่ซินหลานมองปรางแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของนาง พลางนึกถึงที่นางเพิ่งผละออกไปพร้อมกับซ่งจวินเยี่ยน ในใจก็อดจะบังเกิดความกังวลขึ้นมามิได้

ทว่าวาสนาลิขิตย่อมเป็นของแต่ละบุคคล นางมิอาจเอ่ยตักเตือนล่วงหน้าเพื่อเรื่องราวที่ยังมิเกิดขึ้น ทั้งมิอาจยัดเยียดความคิดของตนเองให้อีกฝ่ายได้

ดังนั้นยามที่ลู่ซินหรานมองมา นางจึงเพียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่าอยากไปพักผ่อนก่อนหรือไม่

ลู่ซินหรานที่รู้สึกว่าตนเองถูกเอาเปรียบจะข่มตานอนหลับได้อย่างไร ทว่าก็มิสะดวกที่จะเล่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อันน่ากระอักกระอ่วนนั้น จึงได้แต่บอกเล่าวาจาเหล่านั้นของซ่งจวินเยี่ยนออกมาคราหนึ่งด้วยความหดหู่ใจ

“เขาพูดเช่นนี้ก็มิผิด พวกเรารอให้เหนียงเหนียงตื่นบรรทมแล้วค่อย ๆ ดูกันไปเถิด”