เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แสงตะวันส่องลอดผ่านหน้าต่างด้านข้างเข้ามา ลาดเอียงเป็นช่องฟางตรงดิ่งลงมาทาบบนร่างของซ่งจวินเยี่ยน
เพียงแต่ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่าเป็นรูปร่างสง่างามสูงศักดิ์ ทว่าเงาที่ทอดยาวบนพื้นกลับแฝงความตื่นตระหนกอยู่อย่างน่าประหลาด
ลู่ซินหลานจุดเทียนไว้อาลัยในใจให้แก่บุตรราชาสี่ผู้โชคร้ายผู้นี้อีกครา
จางสุ่ยเอ๋อร์กอดถังหว่านโหรวแน่นเงียบ ๆ อย่างสุดแรง ตัวเอกของเรื่องส่งเรื่องอื้อฉาวมาให้ถึงที่ นางย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่กิน
ซ่งจวินเยี่ยนปลอบประโลมตนเองในใจอยู่นาน จึงค่อยเดินเนิบช้าเข้าไปข้างหน้า แล้วพยักหน้าเล็กน้อยให้แก่ผู้คนในระเบียงทางเดิน
“เจ้าเพิ่งมาถึงหรือ ขบวนผ่านไปหมดแล้ว เจ้ามาได้ไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลย”
ลู่ซินหรานรู้สึกเสียดายแทนเขาอย่างยิ่ง
วันสำคัญที่ประหารชีวิตตระกูลซุน คนผู้นี้จะนอนขี้เซาอยู่ในจวนได้อย่างไรกัน!