ตอนที่ 162 ข้าไม่ได้เป็นห่วงนาง

ซ่งจวินเยี่ยนฟังรายงานที่ลูกน้องรวบรวมกลับมาใหม่อีกครั้ง พลางรู้สึกอยู่เสมอว่ามีรายละเอียดจุดหนึ่งที่ตนมองข้ามไป

เขาเอามือไพล่หลังเดินไปมาอยู่ในห้อง แสงวิญญาณแห่งความคิดสายนั้นวูบวาบรางเลือน ยากจะจับต้องได้

มันมีปัญหาที่ตรงไหนกันแน่

เขานวดหว่างคิ้วอย่างแรง คิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก ได้แต่สะกดความรู้สึกประหลาดในใจลงไปก่อน เตรียมจะกลับไปนั่งที่โต๊ะเพื่อเปิดอ่านสำนวนคดีต่อไป

ด้านนอกห้องพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ลูกน้องรีบร้อนเคาะเปิดประตูห้อง

“นายท่าน คุณหนูทั้งสองแห่งตระกูลลู่รวมถึงคุณชายและคุณหนูท่านอื่น ๆ ออกมาจากคุกใต้ดินแล้ว จะให้เชิญพวกเขามาหรือไม่ขอรับ”

“ให้พวกเขาตามสบายเถอะ”

ในใจยังคงพะวงอยู่กับแสงวิญญาณแห่งความคิดที่ไม่ยอมผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัดเสียที อารมณ์ของเขาจึงสับสนวุ่นวายอยู่บ้าง ยามนี้ไม่อยากพบผู้ใดทั้งสิ้น