ตอนที่ 135 นึกไม่ถึงว่าจะทำให้เขาได้กลิ่นอายของอาหารหมา

ลู่ซินหรานบ่นพึมพำในใจยกใหญ่ ซ่งจวินเยี่ยนเพียงรู้สึกว่าตนไม่จำเป็นต้องไปสืบสาวราวเรื่องถึงต้นสายปลายเหตุเลย คดีนี้ก็สามารถตัดสินได้อย่างเที่ยงธรรมแล้ว

เพียงแต่สกุลพัง... ไม่อาจเรียกตัวมาได้!

คนในครอบครัวของขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้งอย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง โดยเฉพาะเรื่องที่ตระกูลหลิว~ยากจนนี้ แม้ภายหน้าผู้คนจะรู้กันทั่ว ทว่าก็ไม่อาจแพร่สะพัดอย่างเอิกเกริกไปจากที่ของเขาได้

เขาเรียกคนเข้ามา สั่งให้คนส่งตัวซุนซื่อกลับจวนหลิว ทั้งยังกำชับให้เลือกวันเปิดศาลใหม่อีกครั้ง กดเรื่องนี้ระงับไว้ชั่วคราว

ลู่ซินหรานถลึงตาจ้องมองใครบางคนที่นั่งตัวตรงอยู่บนศาลว่าการ [กางเกงก็ถอดแล้ว เจ้ากลับให้พวกเราดูแค่นี้หรือ]

[คดีที่เรียบง่ายชัดเจนถึงเพียงนี้ยังจะยืดเยื้ออะไรกันอีก หากครอบครัวอัครเสนาบดีอารามกวางลู่รู้ว่าสิ่งใดคือการรักศักดิ์ศรี แล้วจะทำเรื่องระดับสูงสุดพรรค์นี้ออกมาได้อย่างไร]