ตอนที่ 113 ชาตินี้นางก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

ภายในตำหนักบุปผาวรรณ ฮ่องเต้ได้ยินวาจาของถังฉวี่เหยียนจนแทบจะทรงพระสรวลออกมาด้วยโทสะ

“ดังนั้นอ้ายชิงกำลังตำหนิเราอยู่รึ”

“กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ”

ถังฉวี่เหยียนค้อมกายคารวะ ครั้นยืดตัวขึ้นก็กล่าวอีกว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้เห็นทีจะไร้หลักฐานแน่ชัด ยามนั้นป๋อหรงเอินใช้สิ่งนี้ดึงดูดตระกูลใดมาเข้าพวกบ้างก็มิอาจล่วงรู้ได้

“กระหม่อมไร้ความสามารถ เรื่องนี้เกรงว่าจะมิอาจสืบกระจ่างได้ ขอฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ประทับนั่งหลังโต๊ะทรงงาน ครั้นนึกถึงลู่จิ้นชวนที่เป็นคนก่อนหน้าซึ่งยืนอยู่ตรงนี้แล้วกล่าวคำว่ากระหม่อมไร้ความสามารถสามคำกับพระองค์ ในพระทัยก็รู้สึกเพียงพูดไม่ออกและเหลวไหลสิ้นดี

“สืบ! ไม่ว่าสุดท้ายจะพัวพันถึงผู้ใด เราล้วนต้องรู้ผลลัพธ์”