ตอนที่ 110 หมาตัวไหนก็จ้องจะพุ่งเข้ามา

สีหน้าของลู่จิ้นชวนพลันมืดทะมึนลงในชั่วพริบตา

ล่วงมาจนถึงวัยปานนี้ สิ่งที่เขาทนฟังไม่ได้ที่สุดก็คือคำว่าตาย

ในบรรดาบุตรชายทั้งสี่คน สองคนที่เขารักใคร่เอ็นดูที่สุดกลับมิใช่สายเลือดแท้ ๆ

ส่วนบุตรชายคนโตที่เลี้ยงดูอยู่ข้างกายจนเติบใหญ่ ก็เห็นแก่ตัว เย็นชา ไร้น้ำใจ ในสายตามีเพียงตนเองเท่านั้น

ทว่าบุตรชายสายตรงคนรองที่เขาเคยมองข้ามและแทบไม่เคยเหลียวแล กลับเป็นเพียงคนเดียวที่เที่ยงธรรม โอบอ้อมอารี อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยเมตตา

นับตั้งแต่ล่วงรู้ว่าลู่คังเหอกับลู่คังหลินมิใช่สายเลือดในอก ในใจเขาก็บังเกิดความปรารถนาอันแรงกล้าต่อความผูกพันทางสายเลือด

แต่การกระทำของเขาในช่วงหลายปีก่อนหน้าได้ทำร้ายจิตใจของบุตรชายคนที่สองจนแหลกสลาย ลู่คังผิงยินยอมที่จะอยู่เป็นเพียงฟูจื่อธรรมดาในสำนักศึกษาหลวง ดีกว่าจะเอ่ยปากขอร้องเขาอีก