ตอนที่ 108 ผมหายไปเส้นเดียว เจ้าต้องรับผิดชอบ

ในใจของลู่ซินหรานมีความสับสนลังเลเล็กน้อย อยากจะก้าวออกนอกประตูแต่ก็หวั่นเกรงว่าจะต้องเผชิญกับการลอบดักสังหารที่พิกลพิการอีก

องค์ชายใหญ่ผู้นั้นสมองมีปัญหาเป็นแน่!

ขณะกำลังลังเลว่าควรไปเอ่ยถามนางเผยหรือไม่ว่าสามารถออกไปดูได้หรือไม่ คนรับใช้ในลานเรือนก็รีบเข้ามารายงาน

“คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ลู่ซินหรานรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าประตู “พี่สาว เหตุใดจึงมาหาข้าได้หรือ”

“มิใช่เพราะรู้ว่าเจ้าอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวภายนอกหรอกหรือ ข้าจึงเตรียมจะพาเจ้าออกไปดูเสียหน่อย”

“ไปได้จริง ๆ หรือ”

นางเบิกตากว้างในพริบตา โอบกอดแขนของลู่ซินหลานเอาไว้อย่างตื่นเต้นดีใจ

สีหน้าของลู่ซินหลานแย้มยิ้มอย่างผ่อนคลาย ทว่าในใจกลับทั้งจนใจและกระวนกระวาย

ฮ่องเต้เพิ่งจะมีรับสั่งให้คนนำพระบัญชาด้วยวาจามาส่ง ให้นางพาลู่ซินหรานไปยังหน้ากรมคลัง