ตอนที่ 103 บุญคุณช่วยชีวิตมิอาจตอบแทนได้หมด

สองพี่น้องลู่ซินหรานยืนอยู่ใต้ชายคาทางเดินเกือบครึ่งชั่วยาม ถึงได้เห็นซ่งจวินเฮ่อใบหน้าซีดขาวเดินออกจากตำหนักบุปผาวรรณ

เพียงแต่ยามที่เขาจากไป ยังมิวายปรายตามองมาทางทิศที่พวกนางยืนอยู่แวบหนึ่ง

ลู่ซินหรานรู้สึกอยู่เสมอว่าสายตาคู่นี้มีความหมายลึกซึ้งเป็นพิเศษ ทว่าเขาเดินเร็วยิ่งนัก ทำให้นางทันเห็นเพียงประโยคเดียวว่า ‘ไสหัวกลับไปคิดทบทวนดูให้ดีว่าตนเองผิดตรงไหน’

ฮ่องเต้ทรงปล่อยเขาไปเช่นนี้เลยหรือ

นางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าต่อมาก็ฉุกคิดได้ว่าซ่งจวินเฮ่อเป็นบุตรชายคนโต คนปกติทั่วไปย่อมมีความรู้สึกผูกพันต่อบุตรคนแรกเป็นพิเศษ

อีกทั้ง หากมีบุตรเอกย่อมแต่งตั้งบุตรเอก หากไร้บุตรเอกย่อมแต่งตั้งบุตรคนโต

ตามหลักแล้วขอเพียงซ่งจวินเฮ่อไม่ทำตัวโง่เขลา บัลลังก์จักรพรรดินี้ก็สมควรเป็นของเขา