ตอนที่ 77 เป็นเขา เป็นเขา คือเขานั่นเอง

ลู่ซินหรานอ่านมาถึงตรงนี้ ในใจพลันสะท้านไหว รีบก้มหน้าอ่านต่อไปทันที

[คนรับใช้ผู้นั้นคือเสมียนร้านคนหนึ่งในร้านค้า นิสัยค่อนข้างเซ่อซื่อ นางเอ่ยเตือนคนรับใช้ผู้นั้นไปประโยคหนึ่ง แล้วจึงกลับเข้าห้องของตน]

[หลังจากนั้นอีกหลายครา ยามที่นางพบกับหวังฮุ่ยหรูและฉินเกาอี๋ ล้วนจบลงด้วยความบาดหมางเพราะพวกนางเกลี้ยกล่อมให้นางตัดใจจากพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง]

[ทุกครั้งที่ไม่ได้รับแรงสนับสนุนจากสหายสนิท นางก็มักจะบ่นพึมพำด้วยความคับแค้นใจอยู่ภายในลานเรือน และทุกครั้งล้วนถูกเสมียนร้านผู้เซ่อซื่อคนนั้นบังเอิญได้ยินเข้าพอดี]

[หลังจากที่หวังฮุ่ยหรูและฉินเกาอี๋หายตัวไปติดต่อกัน นางยังเคยไปแสดงความห่วงใยที่บ้านของพวกนาง ทั้งยังช่วยมารดาของแซ่หวังและมารดาของแซ่ฉินออกตามหาทั้งในและนอกเมือง ไปยังสถานที่ที่พวกนางมักจะไปในอดีต ทว่าก็หาคนไม่พบแม้แต่เงา]