ตอนที่ 74 ไม่ได้การ ไม่ได้การ จะเลยยามเที่ยงไม่ได้

คำบ่นพึมพำของลู่ซินหราน ทำให้คนหลายคนที่ได้ยินเสียงในใจภายในห้องต่างไม่รู้ว่าจะต้องปั้นสีหน้าเช่นไรยามเผชิญหน้ากับซ่งจวินเยี่ยน

ก่อนหน้านี้ถังหว่านโหรวเพิ่งได้ยินเสียงในใจกล่าวถึงว่าฮ่องเต้มีพระประสงค์จะพระราชทานนางให้แก่ซ่งจวินเยี่ยน ทั้งยังได้ยินลู่ซินหรานเอ่ยถึงเขาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าเช่นนั้น ในใจที่กำลังลังเลจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ยังดีที่สายตาของทุกคนมิได้จับจ้องมาที่นาง นางจึงมิต้องอึดอัดจนแทบจะเอาปลายเท้าจิกลงกับพื้น

หลัวซือเจียไม่ยินยอมที่จะถูกส่งตัวกลับไปเช่นนี้ ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงนี้ท่านแม่ของนางพร่ำเพ้อถึงมานับสิบกว่าปี นางเองก็ไม่อยากกลับไปแล้วต้องใช้ช่วงชีวิตที่เหลือรำลึกถึงมันเช่นกัน

นางลอบกัดฟันในใจ ในเมื่อทุกคนต่างบีบคั้นนาง เช่นนั้นคืนนี้นางก็จะแอบย่องเข้าไปในห้องหนังสือของพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง