ตอนที่ 53 ชายโฉดเฒ่าคราวนี้จะซวยจริง ๆ แล้ว

ชั้นสองของหอเมามายวสันต์ยามนี้ราวกับเพิ่งประสบเคราะห์ภัย โต๊ะเก้าอี้ล้วนล้มระเนระนาดเอียงกระเท่เร่ระเกะระกะอยู่บนพื้น

ลู่คังเหอหดหัวตัวลีบอยู่ด้านหลังลู่จิ้นชวน ส่วนหม่าเหวินอ๋างนั้นนอนอยู่บนพื้น สองตาปิดสนิท มุมตาและมุมปากมีรอยฟกช้ำ บนศีรษะยังปักเข็มเงินเอาไว้อีกด้วย

[สาหัสเพียงนี้เชียวหรือ มิใช่ว่าแสร้งทำหรอกนะ]

ลู่ซินหรานกวาดสายตามองไปแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเปิดสมุดเล่มเล็กทันที

[แสร้งทำจริง ๆ ด้วย โบราณว่าสุนัขเห่ามักไม่กัดคน ลู่คังเหอก็คือสุนัขประเภทที่เอาแต่เห่าเอะอะโวยวาย ส่วนคนที่นอนอยู่บนพื้นนั่นต่างหากถึงจะเป็นหมาบ้าที่ลอบกัดข้างหลังจนขย้ำเนื้อคนอื่นหลุดออกมาได้เป็นชิ้น ๆ]

หม่าเหวินอ๋างที่ถูกด่าว่าเป็นหมาบ้ากลอกลูกตาไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย คล้ายกับว่าในชั่วพริบตาถัดไปจะสามารถเบิกตาผุดลุกขึ้นอย่างเดือดดาลแล้วพุ่งตรงเข้าใส่ลู่ซินหรานได้