ตอนที่ 7 ชื่อที่ไม่ควรถูกเอ่ย

ตอนที่ 7 ชื่อที่ไม่ควรถูกเอ่ย

กระท่อมร้างริมแม่น้ำอยู่ห่างจากท่าน้ำเก่าไม่ถึงครึ่งลี้ หลังคาด้านหนึ่งพังลงมาแล้ว ผนังไม้หลายแผ่นถูกลมกับฝนกัดจนซีด แต่คืนนี้กลับมีมือปราบเฝ้าอยู่รอบพื้นที่มากกว่าสิบคน

เซี่ยจิ้งอันลงจากม้าแล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกู้ฉางเฟิง

กลิ่นโคลนชื้นกับกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ ชายคนหนึ่งนั่งพิงผนังอยู่มุมห้อง ข้อมือมีรอยเชือกแดงช้ำ เสื้อผ้าเปียกจนแนบตัว และริมฝีปากซีดจากการแช่น้ำอยู่นาน

เขาคือหลิวชุน คนขับรถของร้านหลิวฟู่

เมื่อเห็นเซี่ยจิ้งอันเข้ามา หลิวชุนพยายามลุกขึ้น แต่ถูกกู้ฉางเฟิงยกมือห้าม

“นั่งเถอะ เจ้าเพิ่งถูกช่วยขึ้นมาจากริมแม่น้ำ ถ้าจะล้มก็ล้มตอนพูดจบแล้วค่อยล้ม”

หลิวชุนมองมือปราบหนุ่มอย่างไม่แน่ใจว่าคำพูดนั้นถือเป็นการปลอบหรือไม่

เซี่ยจิ้งอันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าตรงหน้า

“ได้ยินว่าเจ้ามีเรื่องจะบอก”