กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 0010 [ข้ารู้วิชาเต๋า]
ลมหนาวจัด ผืนน้ำเย็นเยียบ
มองเงาของชีซีบนผืนน้ำค่อย ๆ กลายเป็นจุดดำ เทียหยกกลับยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลมหนาว ไม่ยอมจากไปอยู่นาน
ชีซีพาคนไปทั้งหมดสามร้อยคน จำนวนนี้ไม่มากนัก แต่ยังขนเสบียงกองทัพไปอีกสามร้อยสือ ข้าวทุกเม็ดราวกับมีดเล็ก ๆ กรีดหัวใจเทียหยก
ภายนอกเขายังดูใจเย็น สุภาพ พูดหัวเราะสบาย แต่ในใจกลับถูกความแค้น ความรุนแรง และความโกรธเติมเต็ม หากย้อนกลับไปเมื่อคืนได้ เขาคงจับชีซีแล่สดกินเสียตรงนั้น โดยไม่ต้องจิ้มน้ำจิ้มแม้แต่น้อย
“ท่านปล่อยมันไปอย่างนี้? ปล่อยมันไปจริง ๆ?”
เหวินจี๋ที่กลับมาจากจับโจรอย่างอารมณ์ดี พอได้ยินว่าชีซีทรยศ พาคนกลุ่มหนึ่งชิงเสบียงจำนวนมากขึ้นเขาเหลียงซาน ก็โมโหจนแทบระเบิด
เขามองแผ่นหลังชีซีที่แทบไม่เห็นแล้ว กระโดดโลดเต้นด้วยความร้อนใจ เกาศีรษะจนเกิดเสียงซู่ซ่า ลูกตาแทบถลนออกมา
น่าอับอาย! น่าอับอายจริง ๆ!