กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 0007 [แล้วท่านมองข้าอย่างไร]
การเดินทัพกลางคืนในยุคนี้ไม่ต่างจากการทรมานรูปแบบหนึ่ง
ความมืดไร้ขอบเขตปลุกความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดจนทหารโจโฉที่เดินทางยามดึกตัวสั่นไม่หยุด
ภายในรถม้ามีตะเกียงน้ำมันจุดอยู่หนึ่งดวง เทียหยกกึ่งหลับกึ่งตื่น พึมพำราวละเมอ
“ชีซีรู้หรือไม่ เหตุใดข้าจึงต้องเดินทางมาด้วยตัวเองกลางดึกเช่นนี้?”
ชีซีตอบอย่างนอบน้อม
“ขอท่านเทียหยกชี้แนะ”
“หึ เจ้ารู้ เพียงแต่กลัวทำให้ข้าเสียหน้า จึงไม่ยอมพูด”
เทียหยกถอนหายใจ มองทหารบนถนนมืดสนิทที่คดเคี้ยวไปข้างหน้าราวมังกรดำ แล้วหัวเราะขื่น
“ใช่ ข้าสอบสวนเจ้าหมูอ้วนนั่นแล้ว และรู้ว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา โจรโพกผ้าเหลืองทั่วไปไม่มีทางพูดเรื่องเช่นนั้นได้ และยิ่งไม่กล้าตั้งรังที่เขาเหลียงซานใต้จมูกข้า