เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
ตอนที่ 101 ระดับสร้างรากฐานงั้นเหรอ? แกมีกี่ชีวิตให้ฉันฟันล่ะ!
โรงเรียนมัธยมปลายลั่วเฉิงหมายเลขหนึ่ง ฝั่งทิศตะวันออก ถนนคนเดิน
ในฐานะถนนคนเดินที่ตั้งอยู่หลังโรงเรียนหมายเลขหนึ่ง ที่นี่จึงมีผู้คนพลุกพล่านอยู่เสมอในช่วงวันธรรมดา
เพราะเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง นักเรียนจำนวนมากก็จะพากันมาฝากท้องที่นี่
เมื่อมีลูกค้าเยอะ ร้านอาหารก็เลยมาเปิดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
และด้วยราคาที่ย่อมเยาแถมยังอร่อย ก็ยิ่งดึงดูดนักเรียนจากโรงเรียนอื่นๆ ให้มาหาของกินที่นี่ด้วย
วงจรแห่งความเจริญนี้ ทำให้ถนนคนเดินแห่งนี้ กลายเป็นแหล่งฝากท้องยอดฮิตของบรรดานักเรียนและคนทำงานในรัศมีหนึ่งถึงสองกิโลเมตรเลยทีเดียว
ดังนั้น ตอนที่เมฆสีเลือดสุดสยองโผล่มาบนท้องฟ้า บนถนนคนเดินแห่งนี้ก็มีคนกำลังนั่งกินข้าว หรือกำลังต่อคิวซื้อข้าวอยู่ไม่ต่ำกว่าหลายพันคน
มีทั้งชาวบ้านละแวกนั้น พนักงานออฟฟิศแถวๆ นั้น แล้วก็นักเรียนจากโรงเรียนหมายเลขหนึ่งปะปนกันไป
ใช่แล้วล่ะ ตอนที่เมฆสีเลือดเพิ่งจะปรากฏขึ้น ยังมีนักเรียนบางส่วนที่ยังไม่ได้กลับเข้าไปในโรงเรียน และยังคงเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก