กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
ตอนที่ 40 ความเป็นมาของกรมซานไห่
ลั่วเฉิง เขตเมืองตะวันออก ร้านบะหมี่ผิงอัน
“ซี๊ด...”
ลู่เฉินสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจากอาการหมดสติ
“ฟื้นแล้วเหรอ? กินอะไรหน่อยสิ”
ลู่เฉินหันไปมอง ก็เห็นลุงเทียนยกชามบะหมี่น้ำร้อนๆ มาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
เมื่อรู้สึกถึงความหิวที่ประท้วงมาจากกระเพาะ ลู่เฉินก็รับชามบะหมี่มาจากลุงเทียน พลางเอ่ยถาม “ลุงเทียน ผมสลบไปนานแค่ไหนครับ?”
“สามวัน โชคดีนะที่แกฝึกปรือมาดี ร่างกายก็แข็งแรง พักฟื้นสักสิบวันครึ่งเดือนก็หายเป็นปกติแล้ว ไม่เป็นอะไรมากหรอก”
“แล้วคนของกรมซานไห่คนนั้นล่ะครับ?”
ลุงเทียนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง แล้วยิ้มตอบ “หมายถึงยายหนูไป่หลิงน่ะเหรอ ยายเด็กนั่นงานรัดตัวจะตาย ป่านนี้คงไปทำธุระที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ”