กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
ตอนที่ 37 ตัวเล็กแต่พลังไม่เล็ก
วันเสาร์ ณ ถนนสายอาหารเขตเมืองตะวันออก ร้านบะหมี่ผิงอัน
“ลุงเทียน ขอบะหมี่เนื้อสองชามค่ะ!”
“เสี่ยวลู่ ไหนนายบอกจะพาฉันมากินของอร่อยไง! แล้วทำไมถึงลงเอยด้วยการมากินบะหมี่ร้านลุงเทียนอีกล่ะ นี่เหรอของอร่อยที่นายบอก น่าโมโหชะมัด!”
ภายในร้านบะหมี่ มู่เสี่ยวเยี่ยพองแก้มมองลู่เฉินอย่างหงุดหงิด ดูแล้วเหมือนปลาทองพ่นฟองอากาศในตู้ปลาไม่มีผิด
แต่ยังไม่ทันที่ลู่เฉินจะตอบอะไร ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังมู่เสี่ยวเยี่ย แล้วใช้สันมือสับลงบนหัวของเธอเบาๆ
“โอ๊ย ลุงเทียนตีหนูทำไมเนี่ย?”
มู่เสี่ยวเยี่ยหันขวับไปมอง ก็พบกับอวี้เทียนฉี ชายวัยกลางคนร่างสูงสองเมตรที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและผมหงอกประปราย เขายืนกอดอกมองเธอด้วยความไม่พอใจ “ว่าไงยายหนูเสี่ยวเยี่ย เดี๋ยวนี้เริ่มรังเกียจฝีมือทำอาหารของลุงเทียนแล้วเหรอ?”
“ที่บอกว่ามาร้านฉันแล้วไม่นับว่าเป็นการมากินของอร่อยนี่หมายความว่าไง ของข้างนอกมันจะสู้อาหารที่ลุงเทียนทำได้หรือไงฮะ!”