ตอนที่ 22 ทะแม่งๆ ชักจะทะแม่งๆ เกินไปแล้ว

ตอนที่ 22 ทะแม่งๆ ชักจะทะแม่งๆ เกินไปแล้ว

“เจี้ยนเหลียง นายรู้สึกทะแม่งๆ บ้างไหม?”

ที่หน้าปากถ้ำ สวีเจี้ยนเหลียงที่กำลังพันตูกับหมาป่าอำพันโลหิตหกเจ็ดตัวอยู่ ได้ยินคำพูดของเจิ้งหลิวเข้า ก็ทำหน้าเครียดแล้วพูดว่า “ก็แปลกๆ อยู่นะ รู้สึกเหมือน...”

ยังไม่ทันที่สวีเจี้ยนเหลียงจะพูดจบ ลำแสงพลังปีศาจสีแดงฉานก็พุ่งกวาดมาทางเขาเสียก่อน

การโจมตีนี้มาแบบกะทันหันมาก หากไม่ใช่เพราะสวีเจี้ยนเหลียงมีสมาธิจดจ่ออยู่ตลอดเวลา แถมตัวเองก็มีฝีมืออยู่บ้างล่ะก็

เขาคงหลบไม่พ้นจริงๆ แน่ๆ

และหายนะที่พุ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัวนี้ ความจริงแล้วเป็นวิชาปีศาจที่จ่าฝูงหมาป่าอำพันโลหิตตั้งใจจะใช้โจมตีลู่เฉิน

แต่หลังจากลู่เฉินพลิ้วกายหลบได้อย่างหวุดหวิด การโจมตีนั้นก็พุ่งไปทางสวีเจี้ยนเหลียงอย่างพอดิบพอดี

'ไอ้หมอนี่มันจงใจ หรือว่าแค่บังเอิญฟะ?'

สวีเจี้ยนเหลียงที่หลบมาได้อย่างหวุดหวิด มองดูลู่เฉินที่กำลังสู้พัวพันอยู่กับจ่าฝูงหมาป่าในใจก็อดคิดระแวงขึ้นมาไม่ได้