กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 เสด็จพ่อ โปรดปลดองค์รัชทายาท
ยงเฉิงจั้วทำอะไรไม่ถูก มองยงเฉิงอัน
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เฉิงจั้วต่างหากคือเด็กแท้ ๆ ของท่านทั้งสอง ท่านอย่าให้เขาได้ความน้อยใจเลย” ดวงตายงเฉิงอันแดงก่ำ ความเศร้าเสียใจในดวงตาราวกับจะเอ่อล้นออกมา
ยงเฉิงจั้วในยามนี้สมองว่างเปล่าไปหมด ในใจบอกไม่ถูกว่าคือความรู้สึกใด
พี่ชายที่เขาคิดว่าเป็นพี่ชายแท้ ๆ แท้จริงกลับมิใช่พี่ชาย หากเป็นผู้ที่ยึดตำแหน่งของเขาไว้มาหลายปีป่านนี้
จะว่าเกลียดก็ไม่มี
แต่จะว่าชอบ ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
ยงเฉิงจั้วไม่รู้ในชั่วขณะนั้นควรพูดสิ่งใด เรื่องนี้กระแทกใจเขามากเกินไป
ยงเฉิงอันลุกขึ้นยืนกะทันหัน คุกเข่าลงตรงหน้าฮ่องเต้ยงโดยตรง เอ่ยเสียงดัง