กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ครอบครัวต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
“อันเอ๋อร์…”
ฮ่องเต้ยงไม่สนศักดิ์ศรีของผู้เป็นจักรพรรดิอีกต่อไป ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เป็นลูกที่ไม่กตัญญู…” ยงเฉิงอันกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้
ฮ่องเต้ยงส่ายพระพักตร์ “ไม่เลย เจ้าไม่ได้อกตัญญู”
การที่เขาสามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้ โดยไม่ปล่อยให้พระองค์และฮองเฮาต้องส่งคนผมดำจากไปก่อนคนผมขาว ก็นับเป็นความกตัญญูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอันเอ๋อร์แล้ว
“เป็นเสด็จพ่อเองที่ปกป้องเจ้าได้ไม่ดี”
แววตาของฮ่องเต้ยงเปี่ยมด้วยความโศกเศร้า ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นลูบพวงแก้มของยงเฉิงอัน
ยงเฉิงอันกะพริบตา พยายามฝืนแย้มยิ้มออกมา
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ตอนนี้ลูกไม่เป็นอะไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”