กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ไม่ใช่ถูกพิษ แต่ถูกกู่พิษ!
“อ๊าก!” ยงเฉิงอันทรุดตัวลงกับพื้น มือกำชายเสื้อตรงอกไว้แน่น ราวกับว่าทำเช่นนี้จะบรรเทาความเจ็บปวดลงได้บ้าง
เหงื่อเย็นบนหน้าผากแทบจะไหลพรากออกมาในชั่วพริบตาเดียว เปื้อนจนตาของยงเฉิงอันมืดมัว
อาชีพลิกตัวลงมาจากคานหลังคาในชั่วพริบตา
รีบร้อนตรวจดูอาการของยงเฉิงอัน
“องค์ชาย องค์ชาย!”
“ท่านเป็นอะไรไปหรือ เจ็บตรงไหน?”
“อื้อ!” ยงเฉิงอันกัดริมฝีปากไว้แน่น ไม่อย่างนั้นเขากลัวว่าตนจะร้องโวยวายออกมาด้วยความเจ็บ
ถึงตอนนั้น ทั้งตำหนักบูรพาคงได้ยินเสียงนี้กันหมด
ยงเฉิงอันตอบอาชีไม่ได้ ตอนนี้เขาไม่กล้าอ้าปากเลยด้วยซ้ำ