กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ถึงดินแดนเหนือ
ยงเฉิงอันอดมองเขาแวบหนึ่งไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “วรยุทธ์เจ้าเก่งกาจมากหรือ?”
หยุนเจาตอบอย่างถ่อมตน “พอใช้ได้”
ยงเฉิงอันหน้าหนาขยับเข้าไปเบียดข้างกายเขา พระเอกย่อมมีรัศมีพระเอกคุ้มกายอยู่แล้ว เขาขอเกาะชายเสื้อพึ่งบารมีสักหน่อยเถิด
หยุนเจาเหลือบมองเขาคราหนึ่ง แววตาพาดผ่านรอยยิ้มจาง ๆ
รวดเร็วจนยงเฉิงอันนึกว่าตนเองตาฝาดไป
หยุนเจากำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่ใช่หรือไม่?
ต้องใช่แน่ ๆ!
ยามนี้ยงเฉิงอันยังไม่รู้ว่านักฆ่าพวกนี้พุ่งเป้ามาที่ตนหรือพุ่งเป้ามาที่หยุนเจา
ทว่าเขาไม่ได้กังวลแม้แต่น้อย องครักษ์ชิงเฟิงล้วนเป็นยอดฝีมือ อีกทั้งคนอื่น ๆ ที่อยู่ใต้เขาก็กำลังจะตามมาถึงในไม่ช้า นักฆ่าเหล่านี้คงเต้นแร้งเต้นกาได้อีกไม่นาน