กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 85 ช่างไม่ไหวเลย
การว่าราชการยามเช้าวันนี้ดูจะยุ่งเป็นพิเศษ ยงเฉิงอันฟังอยู่ตั้งนาน ก็มีคนก้าวออกจากแถวยื่นฎีกาไม่ขาดสาย
ตอนแรกยงเฉิงอันยังกระปรี้กระเปร่า ฟังอย่างเพลิดเพลินอยู่ตั้งนาน
แต่พอผ่านไปครึ่งชั่วยาม เขาขยับขาเล็กน้อย รู้สึกว่าชาไปหมดแล้ว
ยงเฉิงอันแอบเงยตามองคนอื่น พวกเขายืนนานขนาดนี้แล้วขาไม่ชากันบ้างหรือไร
หรือว่าเคยชินกันไปแล้ว
ยงเฉิงอันก้าวเท้าถี่ ๆ แบบเดียวกับปู ค่อย ๆ ขยับไปซ้ายทีขวาที บริหารขาทั้งสองข้าง
ยงเฉิงอันหาวครั้งหนึ่ง ฟังจนง่วงงุนงงงวย ตอนนี้เขาเหนื่อยทั้งง่วงทั้งหิว
เขาไม่เข้าใจเสียเลย ทั้งที่เป็นเรื่องง่าย ๆ ชัด ๆ เหตุใดคนเหล่านี้จึงต้องโต้เถียงกันว่าจะทำหรือไม่ทำ