กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 เขียนเรียงความมาส่ง
ไม่มีใครใส่ใจคำถามที่ยงเฉิงอันถามนี้เลย
มีเพียงในใจของยงเฉิงอันเองที่หนักอึ้ง
หลังใช้มื้อเย็น ชำระล้างหน้าและร่างกายแล้วกลับมาพักในห้อง
ยงเฉิงอันก็เข้านอนแล้ว
เขาพลิกตัวไปมาบนเตียงจนนอนไม่หลับ คิดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอด
แล้วก็อดไม่ได้ที่จะให้อาเป่ายกกระจกทองแดงบานหนึ่งกับเทียนเล่มหนึ่งมา
กระจกทองแดงในยามนี้แม้จะไม่คมชัดเท่ายุคปัจจุบัน แต่ก็มองเห็นใบหน้าได้ชัดเจนแล้ว
ยงเฉิงอันมองใบหน้าในกระจกนั้น มันเหมือนกับชาติที่แล้วของเขา
งดงาม คุ้นตา