กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 ซิ่นอ๋องกลับเมืองหลวง
ช่วงแรกที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนักบูรพา ยงเฉิงอันยังไม่ค่อยชินอยู่บ้าง
ตำหนักบูรพามีดีทุกอย่าง เสียแต่ว่าใหญ่โตเกินไป
ทว่าไม่นานยงเฉิงอันก็ได้ลิ้มรสความสุขสบายของการอยู่ตามลำพัง
ไม่มีใครคอยคุมเรื่องที่เขาจะดื่มน้ำหวานมากเท่าใดอีกแล้ว
ยงเฉิงอันตามใจตนเองอยู่พักหนึ่ง วันหนึ่งกินไปสามสี่ชามอย่างไม่จำกัดปริมาณ
ผลกรรมตามมาถึงในเวลาอันรวดเร็ว
เขากินของหวานมากเกินไปจนปวดฟัน
ยงเฉิงอันกุมแก้มเกลือกกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงไม่หยุด ขอบตาแดงก่ำ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใสกระจ่างที่จวนเจียนจะร่วงริน
ชิวซวงอยู่ด้านข้างก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ทำได้เพียงเอ่ยปลอบเขาแผ่วเบา “องค์ชาย หมอหลวงไป๋เฉวียนจะมาถึงในไม่ช้าแล้ว เดี๋ยวก็ไม่ปวดแล้วเพคะ”