กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 วันตาย
วันรุ่งขึ้น มหาปรมาจารย์แห่งอารามเมฆาอรุณก็เข้าวังมา
ยามที่ยงเฉิงอันได้พักผ่อนก็วิ่งไปร่วมวงดูความครึกครื้นด้วย
ภายในตำหนักบูรพา ตาเฒ่าผู้มีบุคลิกท่าทางดั่งเซียนไว้หนวดเครายาวสีขาวโพลนผู้หนึ่งเดินวนรอบตำแหน่งบ่อน้ำเดิมหนึ่งรอบ
เขายื่นมือไปรับแส้ปัดฝุ่นที่เด็กรับใช้นักพรตตัวน้อยด้านข้างส่งมาให้ แล้วปัดกวาดไปตามขอบหนึ่งรอบ
ฮ่องเต้ยงเห็นเช่นนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าถามว่า “นักพรตชูเฉิน มีสิ่งใดไม่ชอบมาพากลหรือไม่?”
ที่แท้มหาปรมาจารย์มีนามว่านักพรตชูเฉินนี่เอง ช่างเข้ากับรูปลักษณ์ของเขายิ่งนัก ยงเฉิงอันคิดในใจ
นักพรตชูเฉินส่ายหน้า “ในวังมีมังกรแท้ประทับคุ้มครอง ดวงจิตผีทั่วไปมิอาจก่อความวุ่นวายได้”
พูดเสียเป็นตุเป็นตะ ยงเฉิงอันแอบค่อนขอดในใจ