เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 81 ส่งของกำนัลชนปากกระบอกปืน ถูกจับได้คาที่
เช้าตรู่ฟ้าเพิ่งสาง ตัวเมืองอำเภอถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ถนนว่างเปล่าไร้ผู้คน
โจวชุ่ยฮวาอาศัยรถบรรทุกถ่านหินที่ผ่านมาทางเดียวกันจากหุบเขาหงเฟิงโดยสารไปช่วงหนึ่ง แล้วเดินต่ออีกกว่าครึ่งชั่วโมง พื้นรองเท้าเปื้อนโคลนเต็มไปหมด กว่าจะวิ่งมาถึงหน้าประตูลานบ้านเล็กที่แขวนป้ายไม้ “บ้านผู้มีเกียรติ” ได้ก็หอบหายใจแทบขาด
ที่นี่คือบ้านของลุงซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ ของหลี่หย่งฝู
เมื่อมองประตูลานบ้านที่ปิดสนิทตรงหน้า เธอราวกับมองเห็นความหวังในครึ่งชีวิตที่เหลือของตัวเอง
ขอเพียงลุงยอมออกหน้า ฝากคนที่กองบัญชาการทหารประจำอำเภอส่งคำพูดไปสักประโยค หลี่หย่งฝูอาจไม่ต้องไปตำบลหงซิงก็ได้
ต่อให้อยู่ตัวเมืองอำเภอไม่ได้ ขอแค่ได้ย้ายไปคอมมูนที่สภาพดีกว่านี้ก็ยังดี
เธอเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย แล้วด้วยความดีใจและความน้อยใจที่เต็มอก ก็ยื่นมือผลักประตูลานบ้านที่แง้มอยู่บานนั้นออก
“ลุง! ลุงช่วยฉันด้วย!”