เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 ผมเคารพวิศวกรเซี่ย เรื่องของคุณไม่เกี่ยว
เด็กชายน้อยตกตะลึงกับสีหน้าเย็นชาที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาของเซี่ยชิงเหอ
เขากอดถุงยากระดาษสีน้ำตาลกับลูกบอลสีแดงไว้ กะพริบตากลม ๆ สองที ดูเหมือนคิดอย่างไรก็ไม่ออกว่าตัวเองก็ขอโทษไปแล้วแท้ ๆ ทำไมป้าคนตรงหน้านี้ยังไม่หายโกรธ
“เถี่ยต้าน!”
ผู้หญิงอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งวิ่งตามออกมาจากตึกผู้ป่วยนอกอย่างร้อนรน
เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าที่ซักจนสีซีด ในอ้อมแขนหิ้วถุงตาข่ายที่ใส่กล่องข้าวอะลูมิเนียมกับถ้วยเคลือบใบหนึ่ง พอเห็นลูกชายยืนอยู่ดี ๆ ก็เห็นได้ชัดว่าเธอถอนหายใจโล่งอก รีบดึงตัวลูกมาอยู่ข้างกาย
“เด็กคนนี้ ทำไมเผลอแป๊บเดียวก็วิ่งหายหัวไปเลย”
ผู้หญิงตบหลังเขาเบา ๆ แล้วไล่สายตาสำรวจเซี่ยชิงเหอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ พอเห็นว่าเธอไม่ถูกชนก็ยิ้มขอโทษพลางกล่าว “สหาย ขอโทษจริง ๆ เมื่อครู่ฉันรับยาที่ช่องจ่ายยา ไม่ทันดูเขา เด็กไม่ได้ชนคุณใช่ไหม”
“ไม่หรอก” เซี่ยชิงเหอพูดด้วยสีหน้าแข็งทื่อ
ผู้หญิงรีบก้มมองลูกชาย “ไม่ชนก็ต้องขอโทษ รีบบอกขอโทษน้าสิ”