กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 105 ฉันไปไม่ได้
“ส่งซ้ำสามครั้ง!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หม่าเวยรับผลสรุปจากผู้อาวุโสหวง สีหน้าหนักอึ้ง น้ำเสียงเข้มงวด
เจ้าหน้าที่สื่อสารพยักหน้ารับคำ แล้วส่งสัญญาณต่อ
ลานโล่งด้านนอก ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ รอคำสั่งอย่างเงียบ ๆ
“เฮ้อ!” ผู้อาวุโสหวงถอนหายใจยาวเบา ๆ ราวกับสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งร่าง
เขาค้ำไม้เท้าออกมาถึงหน้าประตู มือทั้งสองเหี่ยวย่นเป็นร่องสลับกันไปมา ราวกับเส้นด้ายถัก
สีหน้าของเขาว่างเปล่า มองไกลไปยังขอบฟ้า ผมสีเงินยุ่งเหยิง ส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น “การจะใช้วิธีที่มีอยู่จับและคาดการณ์การซ้อนทับของมิติให้แม่นยำ สุดท้ายก็ยังไม่พอ!”
เฉินเฟิงที่รออยู่ข้างนอกมาตลอดเอ่ยถามเสียงเบา “ผู้อาวุโสหวง เป็นอย่างไรบ้างครับ?”