เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 156 คุณก็รู้ ผมเป็นอธิการบดีที่ดีผู้บังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรมมาโดยตลอด!
“เมื่อกี้... ผมเห็นพวกเขาสองคนขวางเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ แล้วก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน เห็นแค่ว่าตอนหลังเขาผลักเหมี่ยวเหมี่ยวทีหนึ่ง ผลักเธอล้มลงกับพื้น จากนั้นเหมี่ยวเหมี่ยวก็ใช้อันนี้ตีพวกเขา!”
เด็กชายทั้งทำท่าทางประกอบทั้งพูด เล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นซ้ำอีกรอบอย่างเรียบง่าย
คำพูดนี้ออกมา
พ่อแม่ของสองบ้านหวังและหลี่พลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เด็กทั้งสองคนก็ก้มหน้าลงด้วยความลนลานอยู่บ้าง
“เอาละ อาจารย์รู้แล้ว กลับไปเถอะ!” หลินอี้เฟยพยักหน้า จากนั้นส่งเด็กชายกลับไป แล้วลุกขึ้นพูดว่า “ดูเหมือนเรื่องราวจะกระจ่างชัดมากแล้ว พ่อของหวังเสี่ยวหลิน พ่อของหลี่เสี่ยวเป่า แม่ของหลี่เสี่ยวเป่า เป็นไปตามที่เหมี่ยวเหมี่ยวพูดจริง ๆ หวังเสี่ยวหลินกับหลี่เสี่ยวเป่าเป็นฝ่ายหาเรื่องเธอก่อน และหลี่เสี่ยวเป่าก็เป็นฝ่ายลงมือก่อนด้วย!”
“นี่... นี่... เช่นนั้น! เช่นนั้นก็อาจเป็นไปได้ว่ายัยเด็กคนนี้พูดจาไม่ดีอะไรออกไป ทำให้ลูกบ้านฉันโมโห ลูกบ้านฉันถึงได้ผลักเธอ! เมื่อกี้เด็กคนนั้นก็บอกไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แล้วคุณเอาอะไรมาพูดว่าลูกบ้านฉันด่าลูกบ้านคุณล่ะ?”