กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 129 ในที่สุดฉันก็จับโอกาสได้แล้ว! กั่วเสี่ยวไป๋!
“.........”
ทันทีที่เสียงดนตรีนี้ดังขึ้น
ทั่วทั้งบริเวณพลันเงียบสงัด!
นอกจากกั่วเสี่ยวไป๋แล้ว ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างมองไปยังกล่องใต้เฉินลู่อันด้วยสายตาที่ทั้งเหม่อลอยและสับสน
ในยามนี้ เสียงดนตรีเพี้ยนคีย์ชวนหลอนประสาทในกล่องนั้น ประกอบกับความทรงจำฝังหัวที่ให้ความรู้สึกแบบเด็ก ๆ ก่อให้เกิดความขัดแย้งของบรรยากาศอย่างรุนแรง จนทำให้ผู้คนแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ในทันที
ทั้งที่ควรจะเป็นสถานการณ์ที่จริงจังอย่างยิ่ง แต่เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้นในเวลานี้ กลับบังเกิดความรู้สึกตลกขบขันอย่างบอกไม่ถูก
เดิมทีเฉินลู่อันกำลังโกรธจัด เมื่อเสียงดนตรีนี้ดังขึ้นเขาก็ชะงักไปโดยไม่มีสาเหตุ แต่เขานึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองกำลังโกรธอยู่ จะหลุดขำไม่ได้เด็ดขาด! ต้องอดทนไว้!
แต่ทว่าเมื่อเสียงดนตรีที่คุ้นเคยทว่าชวนหลอนประสาทดังขึ้น ทั้งร่างของเขาก็แทบจะทนไม่ไหว มันราวกับเป็นกระบี่คมกริบเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงรัศมีพลังที่เขาสร้างขึ้นมาเมื่อครู่จนแตกสลาย ริมฝีปากที่เม้มแน่นเริ่มกระตุกขึ้นมาในเวลานี้