กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 111 บุญคุณของพ่อบุญธรรมทดแทนไม่หมด!
“อันเป่า! บ๊ายบาย! วันมะ... ไว้เจอกันคราวหน้านะ!”
หลังจากลงจากรถ
ต้วนเสี่ยวฟางก็โบกมือให้อย่างว่าง่าย
“คิดไม่ถึงเลยนะเสี่ยวอันว่าตอนนี้พวกเราจะกลายมาเป็นเพื่อนบ้านละแวกเดียวกันแล้ว ดีเลย ถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวรู้เรื่องนี้จะต้องดีใจมากแน่ ๆ” จี้เฉินอวี๋เท้าแขนข้างหนึ่งกับประตูรถเปิดประทุน พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ น้ำเสียงแฝงความยินดีอยู่หลายส่วน
“นั่นสิครับ! พี่จี้ วันนี้ลำบากพวกพี่มากจริง ๆ วันหลังถ้าว่างก็แวะมาเที่ยวหาได้ตลอดนะ!” เฉินลู่อันยิ้มพลางเอ่ยขึ้น
“ไปแน่! ไปแน่นอนจ้ะ!” ริมฝีปากสีชาดของจี้เฉินอวี๋ยกยิ้มบาง ๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง
ทว่ารอยยิ้มนี้กลับทำให้หัวใจของเฉินลู่อันกระตุกวูบขึ้นมาทันที!
เชี่ยเอ๊ย!
รอยยิ้มนี้ ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำคนแบบนี้ล่ะ?