กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 52 วันนี้ ฉันยังอยากฟังนายร้องเพลงอีก!
รถจักรยานยนต์แล่นทะยานไปบนถนนใหญ่ยามค่ำคืน
สายลมกรรโชกแรงจากการพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงพัดจนร่างและเสื้อผ้าสั่นไหวไม่หยุด ส่งเสียงดังตู้ม ๆ!
รถจักรยานยนต์ที่แล่นฉิวอยู่ใต้ร่าง รวมถึงแผ่นหลังด้านหน้าที่แนบชิด ล้วนทำให้เฉินลู่อันเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับได้ย้อนกลับไปในค่ำคืนนั้นที่อังกฤษอีกครั้ง
เขาจึงหลับตาทั้งสองข้างลงอย่างปล่อยใจ แล้วเงยหน้าขึ้นสัมผัสทุกสิ่งนี้อย่างแผ่วเบา
ความรู้สึกที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้ช่วยคลายเครียดได้ดียิ่ง ทำให้คนรู้สึกเพลิดเพลินอย่างยิ่ง โดยเฉพาะความรู้สึกยามที่สายลมกรรโชกพัดกระหน่ำเสื้อผ้าบนกาย
แล่นผ่านย่านที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟนีออนนับไม่ถ้วน
เงาร่างนี้ประหนึ่งลำแสงเจิดจ้าที่พุ่งทะลวงผ่านท้องถนน
หวังชิงหว่านเร่งความเร็วขึ้นอย่างตั้งใจหรืออาจไม่ตั้งใจ ร่างสูงโปร่งในยามนี้โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อจับแฮนด์ ลมราตรีพัดชายเสื้อของเธอ และสะโพกผายใต้แผ่นหลังก็เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามในยามนี้