กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ข้าคือต้นตระกูลของเจ้า!
ราชครูแทบจะร้องไห้ออกมาเพราะถูกปรักปรำอย่างไม่เป็นธรรมเสียแล้ว
แม้อาจารย์จะลำเอียงรักใคร่เถียนตี๋มากเกินไป จนทำให้เขาริษยาอย่างยิ่งก็จริง ทว่าอัสนีสีเลือดเหล่านี้ก็หาใช่สิ่งที่เขาชักนำมาไม่
ทว่า…
ภายใต้สายตาของฝูงชนนับไม่ถ้วน มหาค่ายกลสังหารเด็ดขาดเป็นสิ่งที่เขาทุ่มเทแรงกายจัดวางขึ้นมา อัสนีสีเลือดที่ถูกชักนำมาจากมหาค่ายกลสังหารเด็ดขาด หากมิใช่เขาที่เป็นผู้ชักนำมา แล้วจักเป็นผู้ใดชักนำมาได้อีกเล่า?
กระทั่งตัวเขาเองยังหาคำตอบไม่พบ เพียงรู้สึกว่าต่อให้กระโดดลงไปในทะเลเหลืองก็คงไม่อาจล้างมลทินให้สะอาดได้แล้ว
เปรี้ยง!
เปรี้ยง!
…
อัสนีสีเลือดยังคงฟาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย สายแล้วสายเล่าล้วนรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม และรุนแรงยิ่งกว่าเดิม