กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 314 การกลับมาเจอกันอีกครั้งในหนึ่งรอบหกสิบปี
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง หิมะข้างนอกหยุดตก แล้วไฟถนนก็ทยอยสว่างขึ้นทีละดวง
จากระยะไกลมีเสียงประทัดดังมา พร้อมเสียงการแสดงร้องรำเปิดงานฉลองตรุษจีนจากโทรทัศน์
ในร้านมีแค่พวกเขาสามคน ดูค่อนข้างเงียบเหงา
“สองทุ่มแล้ว” เสี่ยวไป๋มองนาฬิกาแขวนแบบเก่าบนผนัง
หูเฮยจื่อไม่ปริปาก นั่งอยู่หลังโต๊ะ หลังตรงตั้ง สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูร้านที่แขวนม่านผ้าฝ้ายหนาไว้
เมื่อเข็มนาฬิกาเพิ่งชี้ไปที่สองทุ่มสามนาที ม่านผ้าฝ้ายก็ขยับเล็กน้อย
ใจของหูเฮยจื่อกระตุกขึ้นมาทันที
ม่านถูกเปิดออก คนหลายคนเดินตามกันเข้ามาเป็นแถว
คนที่เดินนำหน้าสุดเป็นชายวัยราวยี่สิบปี สวมเสื้อขนเป็ดสีดำธรรมดา ใบหน้าธรรมดาไม่สะดุดตา สีหน้าเรียบเฉย