บทที่ 146 เหล่าคนไข้ผู้บ้าคลั่ง

บทที่ 146 เหล่าคนไข้ผู้บ้าคลั่ง

ทว่าผู้คนกลับไม่สะทกสะท้าน ยินยอมที่จะเบียดเสียดกันรออยู่ในโรงหมอต่อไป

โชคดีที่โรงหมอมีขนาดกว้างขวางพอ ถึงสามารถจุคนได้มากมายขนาดนี้

เมื่อจ้าวฮวนเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่เป็นผล จึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

เธอชำเลืองมองดูเวลา หลังจากง่วนอยู่กับงานพักใหญ่ รู้ตัวอีกทีก็ล่วงเลยมาถึงตีสี่แล้ว ซึ่งก็ใกล้ได้เวลาพอดี

เธอถึงได้เดินไปยังห้องกั้นเพื่อโทรศัพท์หาสวี่เฟิง

หลังจากสวี่เฟิงรู้เรื่องทั้งหมดเข้า เขาก็ตอบกลับโดยไม่เสียเวลาคิด "คุณน่าจะบอกผมให้เร็วกว่านี้นะ ตอนนี้ผมกำลังจะออกไป เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

จ้าวฮวนรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็คลายความขุ่นเคืองลงได้

เธอแค่อยากให้สวี่เฟิงได้นอนต่ออีกสักหน่อย จะได้มีเรี่ยวแรงและสมาธิในการตรวจรักษาคนไข้มากขึ้น