กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ถังเสวี่ยเม่ยลูบหัวโต ๆ ของโม่ไป๋ แล้วหยิบเนื้อเส้นออกจากกระเป๋ายื่นให้มัน “ขอบใจมาก กลับไปได้แล้ว!”
“ค่ะ เจ้านาย”
พูดจบ มันก็เดินส่ายหางจากไป
วั่งฝูตัวใหญ่มาก พอยืนอยู่ข้างถังเสวี่ยเม่ย ก็ยิ่งขับให้เธอดูตัวเล็กลงไปอีก
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉินอวี้เห็นวั่งฝู แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกัน เขาก็รู้สึกว่ามันโตขึ้นอีกนิดแล้ว
ขนาดตัวของมันตอนนี้ไม่อาจใช้คำว่าสุนัขขนาดใหญ่บรรยายได้อีกแล้ว อีกทั้งหน้าตาของวั่งฝูก็ไม่ได้ดูเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย มันมีบรรยากาศดุดันน่าเกรงขามติดตัวมาตั้งแต่เกิด มองแล้วรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง