กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ถังเสวี่ยเม่ยไม่พูดก็ยังดีอยู่หรอก แต่พอเธอพูดขึ้นมา ฉินอวี้กลับยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม “ตอนนี้เหรอ? แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ? ในช่วงเวลาที่คุณหลบหน้าผม คุณเคยคิดสักวินาทีไหมว่าผมกำลังตามหาคุณอยู่?”
“คุณไม่อยากให้ผมตามหาคุณเลยใช่ไหม? คุณไม่ได้ชอบผมแม้แต่นิดเดียว หรือถึงขั้น…เกลียดผม?”
ถังเสวี่ยเม่ย “...”
ผู้ชายคนนี้มโนอะไรไปถึงไหนแล้วเนี่ย?
เธอกำลังจะพูดปลอบอารมณ์เขาสักสองสามคำ แต่เขากลับไม่เปิดโอกาสให้เธอเลย พูดเองเออเองจบแล้วก็โน้มเข้ามาจูบเธออีกครั้ง
ฟันของเขาขบย้ำริมฝีปากแดงที่ยังไม่จางหายอย่างหนักหน่วง เสียงลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ “ต่อให้คุณเกลียดผม ตอนนี้ก็สายไปแล้ว ผมจะไม่ยอมให้คุณจากผมไปง่าย ๆ”
ถังเสวี่ยเม่ย “...”
เธอไปพูดตอนไหนว่าจะจากเขาไป?