กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เมื่อรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงเร่งรัดปนออดอ้อนของถังเสวี่ยเม่ย มุมปากของฉินอวี้ก็ยกขึ้นจนแทบจะกลายเป็นรอยยิ้ม
ข้อนิ้วของเขาเคาะพนักแขนเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว “อย่างมากก็ครึ่งเดือน พอจัดการส่งต่อโปรเจกต์ในมือเสร็จ ผมจะรีบบินกลับไป”
ถังเสวี่ยเม่ยพิงเสื่อโยคะ ทำปากยื่นใส่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ หางตาเผยแววตัดพ้อ “ยังต้องรอนานขนาดนั้นเลยเหรอ...”
เธอลากเสียงยาวโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วม้วนผมที่ชื้นเหงื่อเล่นไปมา “ช่วงนี้ถังถังรับมือยากขึ้นทุกวัน ฉันคนเดียวแทบจะเอาไม่อยู่แล้ว คุณต้องรีบกลับมาช่วยฉันนะ”
ฉินอวี้ยังไม่เคยเห็นถังเสวี่ยเม่ยในมุมนี้มาก่อน หัวใจของเขาจึงอ่อนยวบลง “รู้แล้ว ผมจะรีบกลับไป ดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้าคิดถึงผมก็วิดีโอคอลมา”