กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ตอนที่หลินซูเจวียนเห็นถังเสวี่ยเม่ย เธอก็ลืมเรื่องที่เพิ่งพูดไปจนหมดแล้ว แทบรอไม่ไหวที่จะคุยกับถังเสวี่ยเม่ย
เธอยกมือดันกรอบแว่นขึ้น “มา น้าเล็กจะทดสอบเธอหน่อย เธอสังเกตเห็นไหมว่าตัวน้ามีอะไรเปลี่ยนไป?”
ถังเสวี่ยเม่ยถือชามข้าวไว้ด้วยสองมือ แล้วกวาดตามองหลินซูเจวียนตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างละเอียด เสื้อผ้าของหลินซูเจวียนยังคงมีสไตล์คล้ายกับปกติ
เป็นการแต่งตัวแบบครูที่ผู้ปกครองเห็นแล้ววางใจได้ทันที ทรงผมก็ไม่ได้เปลี่ยน ยังคงมัดผมหางม้าต่ำอยู่ พอมองใบหน้าของเธอแล้ว สภาพผิวก็ดูดีขึ้นไม่น้อย รอยกระแดดบนหน้าที่เคยมีก็ดูเหมือนจะหายไปแล้ว
ถังเสวี่ยเม่ยพูดสิ่งที่ตัวเองเดาออกมา “รอยกระแดดของน้าหายไปแล้ว”