ตอนที่ 32 โม่ไป๋

ลูกสุนัขพันธุ์หมาป่าตัวน้อยดิ้นไปมาอย่างไม่อยู่นิ่งในอ้อมแขนของหลินซูฟาง พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเธอ อยากเข้าใกล้มนุษย์ที่ส่งกลิ่นหอมชวนหลงใหลออกมา

แต่มันยังตัวเล็กเกินไป แถมแรงก็น้อยนิด หลินซูฟางรู้สึกถึงการดิ้นรนของมัน จึงกอดมันแน่นขึ้นพร้อมปลอบเสียงเบา “เด็กดี ไม่ต้องรีบร้อน เดี๋ยวก็มีของอร่อยให้กินแล้ว!”

หลินซูฟางอุ้มมันหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง แล้วชงนมแพะผงหนึ่งขวดให้ลูกสุนัข

ที่บ้านเลี้ยงแพะไว้ ปกติถ้านมของแพะตัวใหญ่ไม่พอให้ลูกแพะกิน ก็จะใช้นมผงแก้ขัดไปก่อน

อีกอย่าง บางครั้งพวกเขาเองก็ดื่มด้วย จึงซื้อเก็บไว้ที่บ้านเป็นจำนวนมาก

ลูกสุนัขมองมนุษย์กลิ่นหอมที่ค่อย ๆ หายลับไป หัวลู่ลงด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว