กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เด็กน้อย
อันเหอมองชุดเครื่องแบบสีขาวเหมือนกันหมดบนตัวพวกเขา หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจก็พลันยกออกไป
ดูท่าว่าสุดท้ายเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากคนใจดีคนนั้นจริงๆ
เพียงแต่...
เขากวาดตามองใบหน้าแต่ละคนที่ยืนล้อมเตียง สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ แปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ
ผมสีแดง เขียว เหลือง ขาว แถมยังมีไฮไลต์อีก...
ผมของพวกหมอพยาบาลกลุ่มนี้ ทำไมถึงดูเหมือนจานสีหกแบบนี้ล่ะ นี่มันโรงพยาบาลหรือสถานที่รวมตัวของพวกเด็กแนวกันแน่
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าคือ สายตาที่คนพวกนี้ใช้มองเขามันช่างประหลาดเหลือเกิน
เหมือนกำลังมองสัตว์หายาก ทั้งอยากรู้อยากเห็น ทั้งตื่นเต้น และยังแฝงความระมัดระวังอย่างที่สุด ราวกับเขาเป็นของเปราะบางที่แค่แตะเบาๆ ก็จะแตกสลาย