กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 โดนฟ้าผ่า
ค่ำคืนกลางฤดูร้อนควรจะอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว แต่อันเหอกลับหนาวจนตัวสั่น
เขากระชับเสื้อคลุมแขนสั้นที่ซักจนเนื้อผ้าบางเฉียบ เดินโซซัดโซเซกลับหอพักหลังเลิกงาน
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จมีรูปร่างผอมบาง ใบหน้าสะอาดสะอ้านน่ามอง แม้ตอนนี้จะซีดเซียวและดูอมโรค แต่ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้เหลียวมองอยู่ไม่น้อย
เขาเป็นไข้ต่ำๆ ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว กินยาไปตั้งเยอะแต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ หางตาอุ่นผ่าว ท่าทางเปราะบางแต่น่ามองนั้นดูโดดเด่นเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟริมถนน