บทที่ 247 เรื่องที่แกคิดจนหัวแทบแตก ก็ไม่มีวันนึกออก!

บทที่ 247 เรื่องที่แกคิดจนหัวแทบแตก ก็ไม่มีวันนึกออก!

ตีสี่ ณ ศูนย์บัญชาการจับกุมชั่วคราว

เฉินเฉียนเดินจงกรมกลับไปกลับมาในห้องด้วยใบหน้ามืดมน

บรรดาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างพากันกลั้นหายใจไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ใครก็รู้ว่าขยับปากตอนนี้ก็เท่ากับหาที่ตาย

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเฉินเฉียนก็แผดเสียงดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์บนหน้าจอก็ฝืนใจกดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ฮัลโหล ผบ.เวิน ท่านยังไม่นอนอีกเหรอครับ!"

เวินฉางหลินคำรามลอดสายอย่างเกรี้ยวกราด "ข้าจะไปนอนหลับได้ยังไง! คืนหนึ่งเกือบจะผ่านไปแล้ว แต่จนป่านนี้แกยังจับใครไม่ได้สักคน แถมข้ายังได้ยินมาว่าลูกน้องแกโดนไอ้พวกนั้นจับแก้ผ้าแล้วโยนทิ้งไว้บนรถบัสตั้งหลายคน?"

เฉินเฉียนทำหน้าเบี้ยว "ผบ.เวินครับ นั่นมันอุบัติเหตุ..."