บทที่ 233 อย่าบังคับให้ผมต้องลงมือเลย ผมยอมแพ้แล้วได้ไหม

บทที่ 233 อย่าบังคับให้ผมต้องลงมือเลย ผมยอมแพ้แล้วได้ไหม?

เกาซื่อเวยมองมิเชลล์ด้วยสายตาเย้ยหยัน "คุณมิเชลล์ ผมนึกว่าคุณจะต่างจากพวกนั้น"

"อย่างน้อยคุณก็ดูเป็นสุภาพบุรุษ มีกาลเทศะ!"

"แต่ไม่นึกเลยว่าคุณจะเหมือนกับพวกเขาเปี๊ยบ! แพ้หมดรูปขนาดนี้แล้ว ยังจะหน้าด้านแข่งต่ออีกเหรอ?"

จินซื่อซวินและพัคซองกุกตะคอกเสียงดัง "ผบ.เกา พูดแบบนี้หมายความว่าไง! ดูถูกพวกเราเหรอ?"

"หุบปาก!" มิเชลล์ตวาดใส่เพื่อนร่วมทีมหมูๆ สองตัวนี้อย่างเหลืออด

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พวกโง่นี่ มีรึเขาจะถูกเกาซื่อเวยมองต่ำ

เขาถอนหายใจยาว แล้วพูดกับเกาซื่อเวยด้วยท่าทีจริงจัง "ผบ.เกา ในเมื่อเหลืออีกแค่คนเดียว แข่งให้จบก็ไม่เห็นจะเป็นไร ในเมื่อพวกคุณชนะขาดไปแล้ว ยกสุดท้ายนี่จะแพ้หรือชนะมันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรแล้วไม่ใช่หรือไง!"

"พวกเราแค่อยากแข่งให้ครบ จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจ... ขอแข่งยกสุดท้ายได้ไหม?"