บทที่ 231 ผมเป็นนักเรียนจริงๆ นะ แถมยังต่อยคุณตายได้ด้วย!

บทที่ 231 ผมเป็นนักเรียนจริงๆ นะ แถมยังต่อยคุณตายได้ด้วย!

เมื่อเห็นเกาซื่อเวยไม่พูดอะไรอีก จินซื่อซวินกับพวกก็คิดว่าเขาคงยอมจำนนต่อชะตากรรมแล้ว

จินซื่อซวินเอ่ยกับมิเชลล์ด้วยท่าทางเริงร่า "ท่านครับ คราวนี้พวกนั้นแพ้แน่ คนคนนี้ชื่อซ่งเจ๋อ เป็นครูฝึกการต่อสู้ของหน่วยรบพิเศษเรา เพลงเตะของเขาดุดันทรงพลัง เคยเตะแผ่นไม้หักทีเดียวสามแผ่นรวดมาแล้ว!"

พัคซองกุกสำทับพร้อมรอยยิ้ม "ให้เขาลงสนาม รับรองว่าจะอัดไอ้พวกหน่วยรบมังกรจนเขี้ยวกระเด็น ดีไม่ดีอาจจะเตะคนตายคาที่เลยด้วย ดูไอ้เด็กที่หน่วยรบมังกรส่งมาสิ ขนเพิ่งจะขึ้นครบหรือเปล่าก็ไม่รู้ อย่างมันน่ะทนเพลงเตะของซ่งเจ๋อไม่ถึงสองกระบวนท่าหรอก!"

มิเชลล์ยิ้มเจื่อนๆ ในใจแอบด่า 'พวกแกนี่มันหน้าด้านสิ้นดีจริงๆ ส่งระดับปรมาจารย์ไปสู้กับคนธรรมดา ความไร้ยางอายคงสืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษเลยสินะ?'

แต่เขาก็ได้แค่คิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา

ยังไงเสีย เขาก็ต้องการชนะสักรอบเหมือนกัน