บทที่ 223 น่ากลัวเหลือเกิน!

บทที่ 223 น่ากลัวเหลือเกิน!

ท่ามกลางป่าหิมะที่หนาทึบ ร่างเหล่านั้นพุ่งทะยานราวกับคมดาบที่แหวกผ่านความเย็นยะเยือก

ตราบใดที่หลินรุ่ยพากลุ่มวิ่งผ่านไป หิมะสีขาวโพลนบนต้นไม้สองข้างทางก็จะร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย

ราวกับป่าที่ปกคลุมด้วยหิมะนี้ถูกคมดาบแห่งความมุ่งมั่นตัดแยกออกเป็นสองส่วน

ไม่ว่าจะเป็นสภาพภูมิประเทศแบบไหน ก็ไม่อาจขวางกั้นพวกเขาได้

ในขณะที่โหมดการรบของหลินรุ่ยทำงานอย่างเต็มกำลัง คนธรรมดาอาจมองไม่เห็นสภาพพื้นผิวถนนที่ถูกหิมะกลบมิด แต่เขากลับมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนแจ้งใจ

ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านอย่างสบายอารมณ์

เจ้าตัวหันกลับไปมองแวบหนึ่ง อีกทีมถูกทิ้งห่างจนลับสายตาไปนานแล้ว

ต่อให้ขยายขอบเขตการมองเห็นของโหมดการรบออกไปถึงสองกิโลเมตร ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกนั้น

"ไอ้พวกขยะเอ๊ย!" หลินรุ่ยส่ายหัวอย่างเหยียดหยาม